فردی که آب در گوشش مانده، ممکن است احساس غلغلک یا خارش داشته باشد که از گوش تا فک یا حلق کشیده میشود. همچنین شخص ممکن است مشکلات شنیداری پیدا کند از جمله شنیدن صداها به صورت مبهم و گرفته.
بسیاری از مردم، احساس ورود آب به داخل گوش را آزاردهنده میدانند. در واقع مجاری گوش که مکانهایی گرم و مرطوبند برای باکتریها و قارچها نیز ایدهآل هستند، بنابراین آب محبوس شده در مجرای گوش میتواند منجر به عارضه «گوش شناگر» (اوتیت خارجی) شود.
علائم این عارضه شامل درد در ناحیه گوش خارجی (قسمتی که میتوانید ببینید)، خارش، ترشح، قرمزی یا تورم و گاهی تب است.
حدود یک نفر از هر ۱۰ نفر در مقطعی از زندگی خود، اغلب در تابستان، این عارضه را تجربه میکنند و کودکان ۷ تا ۱۴ ساله در معرض خطر بیشتری هستند.
اگر مشکوک به گوش شناگر هستید، مراجعه به پزشک متخصص مهم است زیرا احتمالا به درمان نیاز خواهید داشت که معمولا شامل مصرف قطرههای آنتیبیوتیک و مُسکن (طبق دستور پزشک) است.
از این رو توصیه میشود که از شنا کردن پس از طوفان یا در آب آلوده که باکتریهای بیشتری دارد، خودداری کنید.
منابع آب شیرین مانند رودخانهها و دریاچهها خطر بیشتری نسبت به آب شور اقیانوس دارند، در حالی که استخرهای کلردار از این نظر معمولا بیخطر هستند.
چگونه از این عارضه جلوگیری کنیم و چه زمانی به دنبال کمک باشیم؟
به گزارش نشریه تخصصی «مدیکال اکسپرس»، اگر بعد از شنا احساس خوبی ندارید – یا مرتبا آب در گوشهایتان گیر میکند – یک کلاه شنا یا گوشگیر تهیه کنید. متخصصان شنوایی میتوانند به شما در یافتن یا سفارشیسازی گوشگیرها متناسب با گوشهایتان کمک کنند.
پس از اتمام شنا، خشک کردن گوشها را در اولویت قرار دهید. اگر گوش درد، التهاب یا تورم دارید، ممکن است عفونت گوش وجود داشته باشد و بهتر است از پزشک عمومی خود مشاوره بگیرید.
اگر بعد از دو تا سه روز هنوز احساس میکنید که آب در گوشهایتان جمع شده است، بهتر است آن را نیز بررسی کنید.
انتهای پیام
