تیمی از دانشگاه آرهوس(Aarhus) در دانمارک، پروندههای سلامت را بررسی کردند تا ببینند آیا این بیماریهای عصبی رابطه منحصر به فردی با افسردگی دارند یا خیر.
کریستوفر رود(Christopher Rhode)، پزشک-دانشمند بالینی و همکارانش، پارکینسون و زوال عقل اجسام لویی را با سه بیماری مزمن دیگر که میتوانند به طور جدی بر زندگی روزمره تأثیر بگذارند، شامل آرتریت روماتوئید، بیماری مزمن کلیه و پوکی استخوان مقایسه کردند.
زوال عقل اجسام لویی یا دمانس اجسام لویی (Lewy body dementias) گروهی مشابه و رایج از زوال عقل است که به دو صورت زوال عقل با اجسام لویی (DLB) و زوال عقل بیماری پارکینسون (PDD) رخ میدهد. هر دو نوع زوال عقل اجسام لویی با زوال در تفکر، حرکت، رفتار و خلق و گاهی حافظه مشخص میشود. این دو بیماری ویژگیهای مشابهی دارند و اعتقاد بر این است که طیفی از بیماریهای مرتبط با اجسام لویی که شامل بیماری پارکینسون نیز میشود، میتوانند دلایل مشابهی داشته باشند.
علت دقیق اصلی این بیماری مشخص نیست، اما بررسیها رسوبات گستردهای از تودههای غیرطبیعی پروتئین که در نورونهای مغز بیمار تشکیل میشود را نشان داده است. این تودهها که به نام اجسام لویی (کشف شده در سال ۱۹۱۲ توسط فردریک لویی) و نوریتهای لویی شناخته میشوند، هم بر سیستم عصبی مرکزی و هم بر سیستم عصبی خودمختار تأثیر میگذارند.
محققان در این مطالعه جدید دریافتند که خطر افسردگی در افراد مبتلا به بیماری پارکینسون یا زوال عقل اجسام لویی در مقایسه با افراد مبتلا به سایر بیماریها به طور قابل توجهی بالاتر است.
علاوه بر این، میزان افسردگی حدود هشت سال قبل از تشخیص رسمی هر یک از این دو بیماری شروع به افزایش کرد و حداقل پنج سال پس از تشخیص، این افزایش ادامه یافت.
نویسندگان در مقاله منتشر شده خود نوشتهاند: پس از تشخیص بیماری پارکینسون یا زوال عقل اجسام لویی، شیوع مداوم و بالاتر افسردگی، نیاز به افزایش آگاهی بالینی و غربالگری سیستماتیک علائم افسردگی در این بیماران را برجسته میکند.
در حالی که افسردگی پیش از این به طور گسترده با بیماری پارکینسون و زوال عقل اجسام لویی مرتبط دانسته شده بود، این مطالعه زمانبندی را با جزئیات بیشتری دنبال میکند و از افراد مبتلا به بیماریهای مشابه به عنوان گروه کنترل (به جای افراد سالم) برای کمک به رد کردن یک توضیح گستردهتر استفاده میکند.
محققان ۱۷ هزار و ۷۱۱ نفر را در طول ۱۲ سال (۲۰۰۷ تا ۲۰۱۹) بررسی کردند که همگی در آن دوره به بیماری پارکینسون یا زوال عقل اجسام لویی مبتلا شدند. آنها این افراد را با گروه کنترل تطبیق دادند که ۱۹ هزار و ۵۵۶ نفر مبتلا به آرتریت روماتوئید، ۴۰ هزار و ۸۴۲ نفر مبتلا به بیماری مزمن کلیوی و ۴۷ هزار و ۸۰۹ نفر مبتلا به پوکی استخوان بودند.
این ارتباط در زوال عقل اجسام لویی قویترین بود که محققان پیشنهاد میکنند ممکن است به نحوه تأثیر بیماری بر شیمی مغز مرتبط با خلق و خو و تمایل آن به پیشرفت تهاجمیتر از بیماری پارکینسون مربوط باشد.
بر اساس یافتهها، این احتمال وجود دارد که افسردگی نشاندهنده برخی از تغییرات اولیه مغز (سیمکشی مجدد نورونهای بنیادی) باشد که با شروع هر یک از بیماریهای عصبی رخ میدهد.
در این مطالعه، میانگین سن تشخیص بیماری پارکینسون یا زوال عقل اجسام لویی ۷۵ سال بود. محققان پیشنهاد میکنند افرادی که برای اولین بار در اواخر عمر به افسردگی مبتلا میشوند، باید از نظر مراحل اولیه تخریب عصبی نیز غربالگری شوند.
این تیم با در نظر گرفتن سایر بیماریها، به حذف برخی از عوامل دیگری که ممکن است در اینجا تأثیرگذار بوده باشند، کمک کرد. به عبارت دیگر، نشان داد که موارد افسردگی فقط به زندگی با یک بیماری جدی پزشکی مربوط نمیشود.
محققان میگویند: یافتههای ما با یافتههای مطالعات قبلی مطابقت دارد که اکثر آنها افزایش شیوع و بروز افسردگی را قبل و بعد از تشخیص بیماری پارکینسون و زوال عقل اجسام لویی نیز مشاهده کردهاند. با این حال، اکثر این مطالعات به استثنای مواردی، از گروههای کنترل متشکل از افراد سالم استفاده کردهاند.
آنها افزودند: مقایسه ما با سایر بیماریهای مزمن، حداقل تا حدی باید ناتوانی مرتبط با توسعه و بروز بیماری پارکینسون و زوال عقل اجسام لویی را کنترل کند.
مهم است که در نظر داشته باشیم که اگرچه این یک ارتباط قوی است، اما این نوع مطالعه علت و معلول را اثبات نمیکند. چیز دیگری که به هر دو بیماری مربوط میشود، مانند مشکلات خواب، ممکن است باعث افسردگی شود نه آسیب عصبی که تحقیقات آینده میتواند آن را بررسی کند.
بیماری پارکینسون بیش از یک میلیون نفر را تنها در ایالات متحده تحت تأثیر قرار میدهد و معمولاً به دلیل مرگ نورونهای تولیدکننده دوپامین، بر خلق و خو، حافظه و عملکردهای حرکتی تأثیر میگذارد. زوال عقل اجسام لویی که نام آن از تودههای پروتئینی که آن را هدایت میکنند، گرفته شده است نیز تفکر، حافظه و حرکت را تضعیف میکند و بیش از یک میلیون نفر را در ایالات متحده تحت تأثیر قرار میدهد.
با توجه به اینکه هیچ درمانی برای هیچ یک از این دو بیماری وجود ندارد، استفاده از افسردگی به عنوان یک علامت هشدار اولیه ممکن است مفید به نظر برسد. همچنین تشخیص زودهنگام آسیب عصبی به این معنی است که میتوان زودتر از دیگران حمایت لازم را انجام داد، درمان را بهبود بخشید و دانشمندان فرصت بیشتری برای مطالعه علل ریشهای این بیماریها قبل از اینکه کاملاً ریشهکن شوند، دارند.
محققان میگویند: با توجه به ارتباطات اثبات شده بین افسردگی، زوال شناختی و پیشرفت سریع بیماری، تشخیص و درمان زودهنگام افسردگی در این جمعیت بیمار ممکن است بسیار مهم باشد. ادغام ارزیابیهای سلامت روان در مراقبتهای معمول عصبی میتواند شروع به موقع درمان ضد افسردگی یا سایر مداخلات مناسب را تسهیل کند.
این پژوهش در مجله General Psychiatry منتشر شده است.
انتهای پیام
